Categorie: Intro

Hard werken en zelfstandig zijn, dat kreeg yogadocent Marjan van Lier (68) mee uit haar ouderlijk nest. Het bracht haar ver. Maar: ‘Soms moet je ego even aan gruzelementen om jezelf weer opnieuw te vinden.’

Laat het leven mij maar eens gaan leiden, in plaats van andersom, dacht Marjan rond haar zestigste. Door de jaren heen had ze zo veel mensen geadviseerd hun gevoel te volgen, dat het nu tijd werd dit op zichzelf toe te passen.
Haar leven in Amsterdam loslaten bleek niet makkelijk. De vrienden om haar heen zouden niet meer vanzelf- sprekend zijn, evenmin als haar buurt, de Jordaan, waar ze veertig jaar woon- de met de klanken van het carillon van de Westertoren en waar ze alle buren en winkeliers kende. En niet te ver- geten waar haar levenswerk Carnac zat: een management- en bezinnings- centrum gevestigd in een oud Amster- dams klooster. Maar na twintig jaar werd het beklemmend en enerverend om het centrum telkens opnieuw vorm te geven. Omdat ze er zo mee ver- bonden was, moest ze definitief loskomen voor ze nieuwe beslissingen kon nemen.

En dus verkocht ze het klooster, waar ze zelf ook een appartement bewoonde, bestelde een verhuiswagen, liet haar spullen opslaan en begon te zwerven. Marjan geeft het interview in het Haagse grachtenpand waar ze na haar zwerftocht neerstreek. Ze is tenger, verzorgd en heeft een uitstraling die krachtig en kwetsbaar tegelijk is. Marjan: ‘Los van alles reisde ik wat door Portugal en Italië. Dat was nog de moeilijkste tijd. Niet weten waar je heen zult gaan of terecht zult komen, werpt je helemaal terug op jezelf. Natuurlijk had ik ook een heerlijk ge- voel van bevrijding, maar ik werd even vaak overvallen door onzekerheid en een gevoel van ontworteld zijn.’

Lees verder:

Yoga Magazine- Interview Marjan van Lier

https://www.yogaonline.nl/

Met mijn jarenlange ervaring als coach ontdek ik altijd nieuwe gezichtspunten. Iedereen leeft zijn of haar leven met welbekende ups en downs. Daaronder zijn er altijd componenten die bij bijna iedereen een bijna onzichtbare rol spelen en het dagelijkse doen en laten (sterk) kunnen beïnvloeden. Zoals bijvoorbeeld een onterecht schuldgevoel waarmee je jezelf hebt opgezadeld. Je zou dit een sociale schuld kunnen noemen. Het idee dat door jouw handelen mensen zijn beschadigd of die door jou emotioneel in de steek zijn gelaten. Dat gevoel kun je ervaren naar ouders, ex-partners, kinderen, collega’s etc. Misschien had je geen schuld maar word je toch achtervolgt door een onbehaaglijke gevoel met betrekking tot die periode of die persoon. Niet dagelijks maar soms kan het zo aanwezig zijn dat het een levenslange last is. Een gesprek met mij kan verhelderend zijn maar de communicatie die het echt oplost is met diegene door wie je gespiegeld voelt. Geen makkelijke opgave, maar wel bevrijdend om de zelfkastijding en -haat voor eens en altijd de kop in te drukken.

Nu Corona al een tijdje het ritme van ons leven bepaalt, rijst de vraag hoe het ‘vroeger’ ging. De tijd dat er nog woon/werkverkeer was met de dagelijkse zorg voor kinderen en het sociale contact met familie en naasten. Dat stramien bepaalde wie we waren en hoe we in het leven stonden. Nu de noodgedwongen rust ons thuis houdt en connecties veelal online plaatsvinden ontstaat er een nieuw krachtenveld. De nieuwe werkelijkheid vraagt om een andere opstelling. Naar elkaar maar ook naar onszelf. Door minder afleiding, meer tijd en misschien ook minder (fysieke) ruimte worden we geconfronteerd met het basale leven: de rat-race die voor even opgehouden is, het alleen-zijn waar velen nu mee te maken hebben en de rust of druk om veel tijd met het gezin te delen. Tel daarbij op de onzekerheid die de toekomst ons biedt en de prangende vraag wanneer het eindelijk weer gewoon wordt. In welke situatie je je ook bevindt het is duidelijk dat het nooit meer wordt als vroeger. Al was het maar omdat deze periode ook dwingt tot bezinning. Zo hoor ik om mij heen dat meerdere mensen scherper naar hun leven kijken en activiteiten schrappen waar ze toch al niet zoveel plezier aan beleefden of ineens hun huis te koop aanbieden omdat het ook anders kan. Of hun diensten vrijwillig aanbieden bij organisaties die het op dit moment goed kunnen gebruiken. We waren er misschien niet op voorbereid maar door de lockdown leren we wat scherper naar ons leven te kijken. Misschien niet om meteen duidelijk te krijgen over wat we wel of niet meer willen. Maar er zullen zeker zaadjes geplant worden die straks als het nieuwe normaal zich weer aandient zullen gaan ontkiemen. Met alle consequenties van dien. Hoewel er nog wat water door de Rijn moet stromen voordat alles weer past is er op voorhand al een betere verbinding met jezelf en omgeving. En dat maakt dat je op de goede weg bent naar een evenwichtiger leven.

Nu het ongewone normaal gaat voelen en de angst over het onzekere een beetje weg ebt, is het misschien nuttig om eens te kijken hoe er met angst wordt omgegaan. De bekende reacties uit de psychologie fight, flight en freeze zijn over het algemeen wel bekend. In het nieuwe normaal ontdekte ik een paar andere reacties die het bovenstaande wel dekken maar wellicht een beetje meer inzoomen op de huidige situatie. Zo zijn er velen, die zeker in het begin hun angst de vrije loop lieten en daar misschien nog steeds in zitten: hoe moet het verder? wat gebeurt er met mijn baan? hoe kom ik aan geld en kan ik straks de hypotheek/huur nog wel betalen? Of erger: hoe houd ik het vol met mijn partner nu we in de lockdown zitten? Anderen worden meteen actief en zorgen voor buren, bedenken afstandsfeestjes op zoom, maken youtube filmpjes of vermaken zonder enige moeite de kinderen met creatieve ideeën. Er zijn er die zich naar binnen keren en vinden dat zowel het universum als covid-19 ons een seintje geeft dat het leven van ongebreideld materialisme, de ratrace en het toenemende burn-outs zo niet langer kan. Of degene die ontkennen dat het virus helemaal niet zo ernstig is. Naar mijn idee is de angst bij alle groepen wel aanwezig maar bezweren ze het door creativiteit, contemplatie, overgave of bravoure. Maar net als bij fight, flight or freeze zijn er natuurlijk ook vele combinaties te bedenken. Het maakt het alleen inzichtelijker hoe er met angst wordt omgegaan in een periode waarin de dreiging van een heel klein virusje ons leven op de kop zet en het nieuwe normaal super onzeker is …