Categorie: Happy

Allemaal zijn we bij tijd en wijle Master of the Universe. Dat onoverwinnelijke gevoel, het idee dat jij je door niemand gek laat maken, dat iedereen vindt dat jij het lichtgevende baken bent in bange tijden of die onverzettelijke, stevige rots. Wat een prettig gevoel, wat een heerlijk staat van zijn. Ik vermoed dat we allemaal wel een of meerdere periodes hebben beleefd waarin je je in bovenstaande herkent. Jammer dat het nooit heel lang duurt. Vandaag schreef Hedwig Wiebes in de VK een artikel over het impostor syndrome of oplichterssyndroom dat relatief veel vrouwen treft. Ook al zit je boven op die rots, ben je het lichtgevende baken of ben je niet klein te krijgen. Altijd is er dat stemmetje dat op een gegeven moment opduikt om te vertellen dat het niet goed genoeg is. Dat je niet voldoende talenten hebt of dat je niet intelligent genoeg bent. Hoe succesvoller je bent, hoe meer last je hebt van dit syndroom. Gelukkig zijn er mensen die er ook last van hebben (gehad) en waar we het zeker niet van verwachten. Zoals de schrijver John Steinbeck al in 1938 bekende (ja, ook mannen hebben er last van), filmster Cate Blanchett en directeur Christine Lagarde van het IMF. Misschien helpt het als je je geloof minder richt op je kunnen en meer op je zijn. Dat je vanuit je diepste wezen durft te herkennen en bekennen wat je wel en niet in huis hebt en wat je graag aan anderen wilt overlaten. Liever twijfelen en eerlijk zijn dan het tegengestelde, nog steeds volgens Hedwig Wiebes: het Dunning-krugereffect: te dom zijn om te door te hebben dat je dom bent.

Tips om een burn-out te krijgen:

Zoek werk dat onder je niveau ligt en waarin je jouw talenten niet kunt ontwikkelen.

Zoek werk dat boven je niveau ligt en waarvan je denkt dat je het al doende leert.

Zeg heel vaak ja als je nee bedoelt.

Geef je energie aan een organisatie waar reorganisaties en massa-ontslagen aan de orde van de dag zijn.

Werk in een omgeving waarin je geen klik hebt met je collega’s.

Werk voor een organisatie die niet jouw waarden en idealen vertegenwoordigt.

Een leidinggevende die je niet waardeert en je niet regelmatig een complimentje geeft.

Een leidinggevende die altijd negatieve feedback geeft.

Altijd het gevoel hebben dat het werk niet af is.

Alles altijd zelf moeten uitzoeken en geen ondersteuning krijgen.

Teveel met je werk bezig zijn en er niet van kunnen slapen.

Teveel werk op je bordje hebben en veel moeten schakelen tussen verschillende werkzaamheden.

Voor je gevoel te weinig verdienen voor het geleverde werk.

Een beloofde promotie die maar niet verwerkelijkt wordt.

Etc.

Druk, druk, druk… Wie is er tegenwoordig nog 100% tevreden met zijn werk? ZZP’ers en ondernemers misschien daargelaten. Het gezegde In het zweet des aanschijns zult gij uw brood verdienen telt mijn inziens nog steeds. En hoewel er niet zoveel mensen zijn die zich nog in het zweet werken, kunnen de workload, (dreigende) fusies en reorganisaties, woon/werkverkeer of je collega’s onbedoeld voor een hoop ellende zorgen: slapeloze nachten, lichamelijke ongemakken, verslavend gedrag, ongewenste gevoeligheden, je sociaal buitengesloten voelen, het is om naar van te worden dat ons werk dat allemaal kan veroorzaken. Om minder druk en stress te ervaren kun je het heft in eigen hand nemen en jouw relatie met je werk ook eens op een andere manier bekijken. Neem eens de tijd om je blik naar binnen te keren en je af te vragen waar jij behoefte aan hebt: Minder kilometers maken, meer delen met collega’s, je agenda efficiënter indelen, je emails beter beheren, je werk een spannender dimensie geven… In plaats van je onvrede te voeden kun je naar jouw verlangen luisteren. En zoals dat gaat met veel dingen in ons leven: als je het een wilt, zul je iets anders los moeten laten. Kijk eens wat je op wilt geven om je doelen te bereiken. Is het jouw aangepaste gedrag, je gekmakende perfectionisme, je onuitgesproken verwachtingen of jouw knetterende onzekerheid. Laat los en leer genieten, niet alleen van jouw onvolkomenheden maar ook die van een ander.

In de huidige en maakbare wereld verwachten we veel van onszelf, anderen, onze carrière en onze relaties. Stapels ideeën, verwachtingen, mogelijkheden, het kan niet op. Je zou er moedeloos van worden om zo hard bezig te zijn je leven de nodige invulling te geven. Hoe drukker je bent en hoe meer je wilt, hoe minder er daadwerkelijk gebeurt. Neem eens het beeld van de deur waar je iedere keer tegenaan duwt om hem open te krijgen. En wat blijkt, de deur gaat alleen naar binnen toe open! Dus ga eens achterover leunen zonder je doelstellingen en verwachtingen los te laten en wacht tot de deur vanzelf opengaat.

Af en toe duiken er begrippen op die een tijdje in de mode zijn en die een beweging of groep aanduiden. Zo staan bovenstaande lettercombinaties voor You Only Live Once en Fear Of Missing Out. Voor mij hebben die twee veel met elkaar te maken. Als eerste was Yolo een veelgehoorde kreet en die riep, althans bij mij, altijd wel een glimlach op. Je voelt aan dat het leven een groot feest is en dat alleen de dag van vandaag telt. Voor veel jonge mensen is dit het ultieme leven in het ‘hier en nu’. Maar het heeft ook iets oppervlakkigs en egocentrisch: veel ‘zogenaamde’ vrienden, achter iedere nieuwe hype aanrennen, vaak een pilletje om de beleving nog wat te versterken en altijd op zoek naar de volgende kick. Wanneer dat een levenshouding is geworden, is het moeilijk eens een weekend in je eentje te bankhangen of de natuur in te gaan. Dan krijg je te maken met Fomo. En waar Yolo nog iets dynamisch heeft, krijgt Fomo iets heel triest en eenzaams. Je durft niets te missen, je denkt dat het leven weinig anders voor je in petto heeft en je hebt het vermogen niet meer om je op een andere manier te vermaken. Om af te kicken ga je inderdaad eens met een goed boek op de bank of op zaterdagavond op bezoek bij je oma. Het zal even wennen zijn, maar je krijgt er veel voor terug. Maar dat kun je natuurlijk alleen maar zelf uitvinden.

Hoe ziet jouw agenda eruit? Heb je voor de aankomende tijd iedere dag, iedere avond, alle weekenden al volgepland? En krijg je het er soms een beetje benauwd van? Kijk nog eens goed en zeg eens een paar afspraken af. Lekker thuis, zonder de druk dat er van alles moet. Genieten van zomaar niets. Of een lekkere taart bakken, jouw favoriete film kijken, dat boek lezen dat al tijden naast je bed ligt. Samen met je kinderen een leuk spelletje spelen. Leer nee te zeggen. Een effectieve manier om het te leren is het volgende: Wanneer je jezelf hoort zeggen dat je naar die afspraak, verjaardag of dat etentje moet, moeten te vervangen door willen. Dus: ik wil naar die afspraak. En als je niet wilt, volg dan je gevoel en zeg af. Het komt regelmatig voor dat de andere partij ook opgelucht is. En mocht je echt niet onder een afspraak uit komen, verander dan je vocabulaire van moeten naar willen. En neem je verantwoordelijkheid.