Blog

  • Alles verandert maar het komt altijd goed

    Alles verandert maar het komt altijd goed

    Welkom op mijn site. Dit jaar ben ik 25 jaar in gesprek met boeiende, inspirerende, ondernemende, ambitieuze en zoekende mensen. Samen onderzochten we, wogen we keuzes, verzonnen oplossingen, maakten ons kwetsbaar, keken naar het verleden en respecteerden elkaar. Ik ben dankbaar dat velen hun wijsheid, twijfels, pijn, onzekerheid en weerbaarheid met mij deelden en nog steeds delen. Met al deze mensen en in al die gesprekken heb ik niet alleen in het verleden maar ook in het hier en nu veel kennis opgedaan die ik graag met je deel als bezoeker van mijn site. We leven immers in een tijd van delen en geven. In de gesprekken met mijn coachées komen zowel zakelijke, persoonlijke, relationele, en spirituele kwesties aan de orde. Samengevat, de behoefte aan scherpte op alle niveau’s, keuzes maken en/of nieuwe wegen inslaan. Zonder aanmatigend te zijn is het een groot voorrecht om met zoveel diverse mensen te kunnen werken en voor en met velen bevredigende resultaten te kunnen bewerkstelligen. Om met metaforen te spreken: een frisse wind die aanzet tot grote hoogten, groene landschappen en grazige weiden!

    Misschien kan ik voor jou ook zoiets betekenen…

     

    Marjan van Lier.

  • Yoga Magazine – Interview

    Yoga-interview-sidebar

    Hard werken en zelfstandig zijn, dat kreeg yogadocent Marjan van Lier (68) mee uit haar ouderlijk nest. Het bracht haar ver. Maar: ‘Soms moet je ego even aan gruzelementen om jezelf weer opnieuw te vinden.’

    Laat het leven mij maar eens gaan leiden, in plaats van andersom, dacht Marjan rond haar zestigste. Door de jaren heen had ze zo veel mensen geadviseerd hun gevoel te volgen, dat het nu tijd werd dit op zichzelf toe te passen.
    Haar leven in Amsterdam loslaten bleek niet makkelijk. De vrienden om haar heen zouden niet meer vanzelf- sprekend zijn, evenmin als haar buurt, de Jordaan, waar ze veertig jaar woon- de met de klanken van het carillon van de Westertoren en waar ze alle buren en winkeliers kende. En niet te ver- geten waar haar levenswerk Carnac zat: een management- en bezinnings- centrum gevestigd in een oud Amster- dams klooster. Maar na twintig jaar werd het beklemmend en enerverend om het centrum telkens opnieuw vorm te geven. Omdat ze er zo mee ver- bonden was, moest ze definitief loskomen voor ze nieuwe beslissingen kon nemen.

    En dus verkocht ze het klooster, waar ze zelf ook een appartement bewoonde, bestelde een verhuiswagen, liet haar spullen opslaan en begon te zwerven. Marjan geeft het interview in het Haagse grachtenpand waar ze na haar zwerftocht neerstreek. Ze is tenger, verzorgd en heeft een uitstraling die krachtig en kwetsbaar tegelijk is. Marjan: ‘Los van alles reisde ik wat door Portugal en Italië. Dat was nog de moeilijkste tijd. Niet weten waar je heen zult gaan of terecht zult komen, werpt je helemaal terug op jezelf. Natuurlijk had ik ook een heerlijk ge- voel van bevrijding, maar ik werd even vaak overvallen door onzekerheid en een gevoel van ontworteld zijn.’

    Lees verder:

    Yoga Magazine- Interview Marjan van Lier

    https://www.yogaonline.nl/

  • Emotionele schuld

    PinkflowerMet mijn jarenlange ervaring als coach ontdek ik altijd nieuwe gezichtspunten. Iedereen leeft zijn of haar leven met welbekende ups en downs. Daaronder zijn er altijd componenten die bij bijna iedereen een bijna onzichtbare rol spelen en het dagelijkse doen en laten (sterk) kunnen beïnvloeden. Zoals bijvoorbeeld een onterecht schuldgevoel waarmee je jezelf hebt opgezadeld. Je zou dit een sociale schuld kunnen noemen. Het idee dat door jouw handelen mensen zijn beschadigd of die door jou emotioneel in de steek zijn gelaten. Dat gevoel kun je ervaren naar ouders, ex-partners, kinderen, collega’s etc. Misschien had je geen schuld maar word je toch achtervolgt door een onbehaaglijke gevoel met betrekking tot die periode of die persoon. Niet dagelijks maar soms kan het zo aanwezig zijn dat het een levenslange last is. Een gesprek met mij kan verhelderend zijn maar de communicatie die het echt oplost is met diegene door wie je gespiegeld voelt. Geen makkelijke opgave, maar wel bevrijdend om de zelfkastijding en -haat voor eens en altijd de kop in te drukken.

  • Verbinding

    IMG_0252

    Nu Corona al een tijdje het ritme van ons leven bepaalt, rijst de vraag hoe het ‘vroeger’ ging. De tijd dat er nog woon/werkverkeer was met de dagelijkse zorg voor kinderen en het sociale contact met familie en naasten. Dat stramien bepaalde wie we waren en hoe we in het leven stonden. Nu de noodgedwongen rust ons thuis houdt en connecties veelal online plaatsvinden ontstaat er een nieuw krachtenveld. De nieuwe werkelijkheid vraagt om een andere opstelling. Naar elkaar maar ook naar onszelf. Door minder afleiding, meer tijd en misschien ook minder (fysieke) ruimte worden we geconfronteerd met het basale leven: de rat-race die voor even opgehouden is, het alleen-zijn waar velen nu mee te maken hebben en de rust of druk om veel tijd met het gezin te delen. Tel daarbij op de onzekerheid die de toekomst ons biedt en de prangende vraag wanneer het eindelijk weer gewoon wordt. In welke situatie je je ook bevindt het is duidelijk dat het nooit meer wordt als vroeger. Al was het maar omdat deze periode ook dwingt tot bezinning. Zo hoor ik om mij heen dat meerdere mensen scherper naar hun leven kijken en activiteiten schrappen waar ze toch al niet zoveel plezier aan beleefden of ineens hun huis te koop aanbieden omdat het ook anders kan. Of hun diensten vrijwillig aanbieden bij organisaties die het op dit moment goed kunnen gebruiken. We waren er misschien niet op voorbereid maar door de lockdown leren we wat scherper naar ons leven te kijken. Misschien niet om meteen duidelijk te krijgen over wat we wel of niet meer willen. Maar er zullen zeker zaadjes geplant worden die straks als het nieuwe normaal zich weer aandient zullen gaan ontkiemen. Met alle consequenties van dien. Hoewel er nog wat water door de Rijn moet stromen voordat alles weer past is er op voorhand al een betere verbinding met jezelf en omgeving. En dat maakt dat je op de goede weg bent naar een evenwichtiger leven.

  • De angst beteugelen

    Nu het ongewone normaal gaat voelen en de angst over het onzekere een beetje weg ebt, is het misschien nuttig om eens te kijken hoe er met angst wordt omgegaan. De bekende reacties uit de psychologie fight, flight en freeze zijn over het algemeen wel bekend. In het nieuwe normaal ontdekte ik een paar andere reacties die het bovenstaande wel dekken maar wellicht een beetje meer inzoomen op de huidige situatie. Zo zijn er velen, die zeker in het begin hun angst de vrije loop lieten en daar misschien nog steeds in zitten: hoe moet het verder? wat gebeurt er met mijn baan? hoe kom ik aan geld en kan ik straks de hypotheek/huur nog wel betalen? Of erger: hoe houd ik het vol met mijn partner nu we in de lockdown zitten? Anderen worden meteen actief en zorgen voor buren, bedenken afstandsfeestjes op zoom, maken youtube filmpjes of vermaken zonder enige moeite de kinderen met creatieve ideeën. Er zijn er die zich naar binnen keren en vinden dat zowel het universum als covid-19 ons een seintje geeft dat het leven van ongebreideld materialisme, de ratrace en het toenemende burn-outs zo niet langer kan. Of degene die ontkennen dat het virus helemaal niet zo ernstig is. Naar mijn idee is de angst bij alle groepen wel aanwezig maar bezweren ze het door creativiteit, contemplatie, overgave of bravoure. Maar net als bij fight, flight or freeze zijn er natuurlijk ook vele combinaties te bedenken. Het maakt het alleen inzichtelijker hoe er met angst wordt omgegaan in een periode waarin de dreiging van een heel klein virusje ons leven op de kop zet en het nieuwe normaal super onzeker is …

  • Altijd ‘aan’ staan

    IMG_0168

    Mensen met een sluimerende of stevige burnout hebben een aantal gezamenlijke kenmerken die mij als coach opvallen. Natuurlijk is niet ieder mens hetzelfde. De een is de andere niet, afhankelijk van persoonlijkheid, beleving en werksituatie. Maar een ding is evident: al deze mensen staan alsmaar ‘aan’. Werk, gezin, vrienden en familie vragen allemaal aandacht met vaak warme contacten en leuke en inspirerende activiteiten maar ook verplichtingen, beslommeringen en zorgen. Op den duur is de uitknop daardoor lastig te vinden. Net als planten licht en water nodig hebben, heeft een mens rust en stilte nodig: terugtrekken en niets doen, introspectie en opladen. Regelmatig naar ‘binnen’ keren laat zien dat keuzes bewuster worden gemaakt en het daardoor beter lukt wat vaker ‘nee’ te zeggen. Tijd voor jezelf nemen en kritischer kijken naar wat niet nodig is helpt ook om eerder voor jezelf te kiezen en weerwoord te geven als iets niet bevalt. Niet dat dat meteen makkelijk is maar al doende leert men en kan een burnout voorkomen worden en in het ergste geval heeft het een genezende werking…

  • Kom hier d’at ik u draag

    Pinkflower

    Onderstaande tekst is het begin van Kom hier d’at ik u draag van de gebroeders Raf en Mich Walschaerts van Kommil Foo

    Aan de man die ’s ochtends opstaat
    bij wie het leven als een natte
    dweil keihard in zijn gezicht slaat..

    Mooi liedje met een prachtige lyrische openingszin…

     

     

  • Vrijwilligerswerk

    Vrijwilligerswerk

    Jaren achtereen werkte ik een paar keer per jaar in Bangladesh met straatkinderen. Ik had daar cursussen opgezet zodat zij zonder scholing zoals rekenen of taal toch een vak konden leren. Zo zette ik een kappersschool en een fotografie-cursus op. De leraren die uit mijn Nederlandse netwerk meereisden vonden het allemaal geweldig. Het gaf verdieping aan het werk dat ze hier ook al deden. Zij werden geraakt door de kinderen die ondanks een belabberde levensstandaard toch ontzettend veel talenten bleken te hebben en ongelooflijk leergierig waren. Daarvoor was de beleving van zingeving voor de meereizende leraren  in het dagelijkse werk niet altijd duidelijk. Door het werk in Dhaka veranderde er iets in hun leven: bij terugkomst konden zij een extra verdieping in hun werk leggen. Iets betekenen voor de mensen met en voor wie zij werkten. Sommigen vertelden mij dat er een leven voor en na Dhaka was. Zoveel indruk had het gemaakt. Maar voor zingeving hoef je niet persé naar het buitenland. Ook in de directe omgeving kan er het verschil gemaakt worden. Soms gedwongen zoals voormalig staatssecretaris Fred Teeven die vrijwillig als buschauffeur aan de slag ging. Maar ook de gepensioneerde leraar die kinderen met een rugzakje bijstaat om wat steviger in het leven te staan. Of de oud-rechter die nu 2de taallessen geeft aan inburgeraars. Iedereen kan in zijn eigen buurt, stad, vereniging of school een bijdrage leveren. Bij de voedselbank, als hulpverlener bij Slachtofferhulp, als mantelzorger voor een familielid of als coach voor beginnende ondernemers. De voldoening zit niet alleen om anderen bij te staan maar vooral om talenten te delen en er zelf een beter mens van te worden.

     

     

  • Communicatie

    Human mood and emotion disorder concept as a tree shaped as two human faces with one half full of leaves and the opposite side empty branches as a medical metaphor for psychological contrast in feelings.

    Laatst werd mij gevraagd de samenwerking tussen twee directeuren een nieuwe impuls te geven. Na meer dan 15 jaar inzet voor een gezamenlijke toekomst, met uiteenlopende verantwoordelijkheden was de communicatie sleets geworden. Al die jaren hadden ze hard gewerkt om van scratch on een goedlopend, financieel gezond bedrijf te realiseren met enthousiast personeel die begreep wat dienstverlening inhield. Één doel, hard werken en er voor gaan, dat was hun uitgangspunt. Steeds wisten de twee het bedrijf te vernieuwen en hun ideeën verder uit te bouwen. Maar nu werden ze zich bewust, juist nu alles lekker op rolletjes liep, dat ze elkaar gaandeweg kwijt waren geraakt. Ze begrepen elkaar steeds minder, er waren irritaties en een van beide zag het belang van hard werken na een flinke burnout niet meer zo zitten. Met afzonderlijke gesprekken en gezamenlijke sessies werd er duidelijkheid gecreëerd, werden harde noten gekraakt, oud zeer opgelost, voelden ze zich weer trots op wat ze bereikt hadden en konden nieuwe stappen gezet worden. Wat is het is fijn om te ervaren dat communicatie zo’n belangrijke basis vormt voor een solide samenwerking. En dat het met relatief weinig moeite te realiseren is!

  • Burnout bij pubers

    IMG_0758

    Tien jaar geleden was ik nog verbaasd als ik een 24 jarige in mijn praktijk ontmoette met een burnout. Niet alleen verbaasd maar ook aangedaan dat iemand die zo jong is zich door zo’n complex proces heen moest worstelen. Tegenwoordig zitten jongeren van amper 16 jaar aan mijn tafel! De oorzaken zijn nagenoeg bekend: teveel buitenwereld, te weinig houvast aan de binnenwereld die nog nauwelijks ontwikkeld is. Het puberbestaan is fragiel, onzeker en vraagt om veel bevestiging. En vooral dat laatste is door de invloed van social media lastig. Ouders, leraren en opvoeders hebben vaak het nakijken bij het bevestigen en bekrachtigen van talent en karakter. Juist omdat het tegendeel via allerlei (informatieve) sites net zo goed bewezen kan worden. Het is dankbaar werk om als relatieve buitenstaander in een aantal gesprekken een puber met burnout-klachten weer op de rails te krijgen. Waarbij het eigen gelijk, duidelijke keuzes, geloof en vertrouwen in eigen kunnen voorop staat. Dit alles door praktische oefeningen en zelfinzicht. Iets waar een jongere zijn verdere leven op kan bouwen!