Cruyff de Dienstbare

JC

JCSchilderij: Wam Groot, Leiden.

Afgelopen week trof mij een verhaal (een van de vele) over Johan Cruyff. Cruyff zou een trapveldje openen en het journaille stond opgewonden te wachten. Tussen hen in een afgezant van de ziekenomroep. Duidelijk zenuwachtig gezien zijn rode vlekken in zijn nek. Naarmate Cruyff dichterbij kwam, nam de rode kleur en nervositeit bij de man toe. Cruyff vond hem feilloos en liep op hem af. Eerst stotterend daarna moeilijk uit zijn woorden komend, probeerde de man zijn grote held te interviewen. De bobo’s achter Cruyff vonden het lang genoeg duren en maanden tot spoed. De verlosser draaide zich om en zei dat hij nu in gesprek was en dat dit prioriteit had. Kun je je voorstellen hoe de journalist van de ziekenomroep zich daarna gevoeld moet hebben… En zo waren er talloze verhalen over Cruyff de Dienstbare, zonder dat het zo werd benoemd. Als mens was hij een inspiratiebron (voor zo ver ik dat kan beoordelen): hoe hij zich ‘klein’ kon maken om toegankelijk te zijn voor mensen die tegen hem op keken. Een mooi voorbeeld hoe het ego dienstbaarheid niet in de weg hoeft te zitten. Een prettige gedachte…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>